Jak przygotować glebę pod winnicę – kluczowe kroki do sukcesu
Skuteczne przygotowanie gleby pod winnicę wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego analizę chemiczną, regulację odczynu pH, głęboką uprawę mechaniczną oraz zbalansowane nawożenie organiczno-mineralne. Wszystkie te działania należy rozpocząć przynajmniej rok przed planowanym sadzeniem krzewów. Kluczowym celem jest stworzenie optymalnych warunków dla głębokiego rozwoju systemu korzeniowego winorośli.
Prawidłowo przygotowane podłoże gwarantuje stabilny wzrost roślin, optymalne pobieranie składników odżywczych oraz odporność na niesprzyjające warunki atmosferyczne, takie jak susza. Zaniedbania na tym etapie są niezwykle trudne do skorygowania w późniejszych latach prowadzenia plantacji. Dlatego kluczem do sukcesu jest rzetelne wykonanie profilu glebowego i usunięcie wszelkich barier strukturalnych.
Proces ten dzieli się na kilka strategicznych etapów, które determinują żyzność stanowiska przez najbliższe kilkadziesiąt lat. Każdy krok agrotechniczny musi być poparty rzetelną wiedzą naukową oraz dostosowany do specyfiki lokalnego mikroklimatu. Pośpiech przy zakładaniu winnicy jest największym błędem, który bezpośrednio przekłada się na obniżenie jakości oraz ilości przyszłych plonów owoców.
Znaczenie analizy chemicznej i fizycznej podłoża
Podstawowym krokiem przed podjęciem jakichkolwiek prac ziemnych jest pobranie próbek gleby do badania laboratoryjnego. Próbki należy pobierać z dwóch warstw: ornej (0-25 centymetrów) oraz podornej (25-50 centymetrów), co pozwala ocenić zasobność profilu, w którym będą rozwijać się korzenie. Analiza powinna określać poziom makroelementów, mikroelementów, zasolenie oraz zawartość materii organicznej.
Ignorowanie badania laboratoryjnego i nawożenie na oko często prowadzi do toksycznego zasolenia gleby lub pogłębienia niedoborów krytycznych pierwiastków. Precyzyjne wyniki pozwalają na opracowanie indywidualnego planu nawożenia korekcyjnego, który zaspokoi specyficzne wymagania wybranej odmiany winorośli i podkładki. Badanie fizykochemiczne określa również skład mechaniczny, co determinuje dalsze zabiegi agrotechniczne.
Warto pamiętać, że pobieranie próbek powinno odbywać się w sposób reprezentatywny dla całego terenu przyszłej plantacji. Oznacza to zebranie kilkunastu próbek pierwotnych z różnych miejsc działki i wymieszanie ich w jedną próbkę zbiorczą. Jeśli pole wykazuje duże zróżnicowanie ukształtowania terenu, należy wykonać oddzielne analizy dla wzniesień i zagłębień.
Optymalne parametry pH gleby dla uprawy winorośli
Odczyn gleby ma fundamentalny wpływ na dostępność składników pokarmowych oraz aktywność mikroorganizmów glebowych. Dla większości odmian winorośli optymalne pH mieści się w przedziale od 6,0 do 7,0, choć niektóre odmiany właściwe preferują gleby bardziej wapienne o pH dochodzącym do 7,5. Zbyt niski odczyn blokuje przyswajanie fosforu, magnezu i potasu.
Z kolei zbyt wysokie pH, przekraczające wartość 7,5, może prowadzić do chlorozy żelazowej, wynikającej z zablokowania pobierania żelaza oraz manganu przez roślinę. Dostosowanie odczynu do wymagań konkretnej podkładki jest kluczowym elementem planowania winnicy. Pozwala to na uniknięcie problemów z fizjologicznym zamieraniem liści i słabym drewnieniem latorośli w przyszłości.
Niewłaściwy odczyn podłoża osłabia również naturalną odporność roślin na patogeny grzybowe i bakteryjne. Stabilizacja pH na odpowiednim poziomie stymuluje rozwój pożytecznych bakterii z rodzaju Rhizobium oraz grzybów mikoryzowych, które wspierają pobieranie wody. Zrozumienie dynamiki zmian pH pozwala na uniknięcie nagłych kryzysów fizjologicznych krzewów w okresach suszy.
Jak skutecznie uregulować odczyn kwasowości podłoża
Regulacja odczynu gleby jest procesem długotrwałym, który należy przeprowadzić na kilkanaście miesięcy przed posadzeniem roślin. W przypadku gleb zakwaszonych konieczne jest przeprowadzenie wapnowania przy użyciu wapna węglanowego lub magnezowego, zależnie od zasobności podłoża w magnez. Zabieg ten najlepiej wykonać jesienią, dokładnie mieszając nawóz z wierzchnią warstwą gleby.
Jeśli gleba wykazuje odczyn zbyt zasadowy, proces jej zakwaszania bywa znacznie trudniejszy i bardziej kosztowny. Stosuje się wówczas siarkę elementarną lub kwaśny torf, jednak działania te przynoszą rezultaty dopiero po dłuższym czasie. Warto pamiętać, że gwałtowne zmiany pH są szkodliwe dla życia biologicznego, dlatego dawki nawozów należy dawkować zgodnie z zaleceniami stacji chemiczno-rolniczej.
Do najważniejszych zasad bezpiecznej regulacji odczynu gleby należą następujące zalecenia agrotechniczne:
- Unikanie jednoczesnego stosowania wapna i nawozów fosforowych lub organicznych na tym samym polu.
- Dzielenie dużych dawek wapna na kilka mniejszych porcji aplikowanych w kilkumiesięcznych odstępach czasu.
- Wybór wolno działającego wapna kredowego na gleby lekkie oraz tlenkowego na gleby zwięzłe.
Przestrzeganie tych reguł zapobiega zjawisku uwsteczniania się fosforu oraz gwałtownemu ulatnianiu się azotu w postaci amoniaku. Prawidłowo przeprowadzona regulacja odczynu stabilizuje właściwości sorpcyjne gleby na wiele lat, co minimalizuje koszty późniejszego nawożenia podtrzymującego. Jest to inwestycja, która bezpośrednio przekłada się na stabilność plonowania winnicy.
Ocena struktury gleby i jej profilu glebowego
Wizualna ocena profilu glebowego poprzez wykonanie odkrywki o głębokości około jednego metra pozwala na poznanie budowy geologicznej stanowiska. Architektura poszczególnych warstw gleby decyduje o tym, jak głęboko będą mogły penetrować korzenie winorośli. Podczas makroskopowej oceny należy zwrócić szczególną uwagę na obecność warstw nieprzepuszczalnych, tak zwanej podeszwy płużnej, oraz na poziom wód gruntowych.
Podeszwa płużna skutecznie uniemożliwia korzeniom dostęp do głębszych zasobów wody i składników mineralnych, a także powoduje niebezpieczne zastoje wodne. Struktura gruzełkowata jest najbardziej pożądanym stanem fizycznym gleby, ponieważ zapewnia optymalny stosunek powietrza do wody. Zrozumienie fizycznych właściwości profilu glebowego determinuje dobór odpowiednich maszyn do głębokiej uprawy mechanicznej przed sadzeniem.
Dokładna obserwacja zabarwienia poszczególnych warstw pozwala wykryć ślady oglejenia, które świadczą o okresowym braku tlenu wywołanym wysokim poziomem wód gruntowych. Winorośl korzeni się bardzo głęboko, dlatego obecność barier mechanicznych na głębokości pięćdziesięciu centymetrów drastycznie ogranicza jej potencjał wzrostu. Usunięcie tych ograniczeń strukturalnych jest priorytetem przed przystąpieniem do dalszych prac.
Poprawa właściwości fizycznych i drenażu terenu
Winorośl wykazuje wyjątkową wrażliwość na stagnującą wodę, która prowadzi do gnicia korzeni i obumarcia całych krzewów. W przypadku gleb ciężkich, gliniastych i nieprzepuszczalnych, niezbędne jest podjęcie działań poprawiających drenaż i napowietrzenie podłoża. Często praktykowanym rozwiązaniem jest formowanie podwyższonych zagonów lub instalacja podziemnego systemu sączków drenarskich na całym obszarze przyszłej winnicy.
Poprawę struktury mechanicznej lekkich gleb piaszczystych uzyskuje się poprzez wprowadzanie dużych ilości materii organicznej, która zwiększa ich pojemność wodną. Z kolei gleby zwięzłe wymagają rozluźnienia poprzez głębokie spulchnianie oraz dodatek gruboziarnistego piasku lub żwiru w strefie sadzenia. Właściwości fizyczne gleby decydują o odporności termicznej podłoża, co ma kluczowe znaczenie podczas wiosennych przymrozków.
Odpowiedni drenaż wpływa również na temperaturę gleby w okresie wiosennym, umożliwiając jej szybsze nagrzewanie się i wcześniejsze rozpoczęcie wegetacji krzewów. Gleby podmokłe pozostają zimne przez długi czas, co opóźnia rozwój pąków i skraca okres dojrzewania owoców. Z tego powodu optymalizacja stosunków wodno-powietrznych jest kluczowym warunkiem sukcesu uprawy w chłodniejszym klimacie.
Znaczenie i sposoby podnoszenia poziomu próchnicy
Próchnica glebowa jest najważniejszym elementem decydującym o żyzności, strukturze oraz zdolnościach retencyjnych każdego podłoża rolniczego. Podnoszenie poziomu materii organicznej w glebie pod winnicę powinno być działaniem priorytetowym, realizowanym na długo przed wprowadzeniem młodych sadzonek. Wysoka zawartość próchnicy stabilizuje strukturę gruzełkowatą, zapobiega erozji wodnej i wietrznej oraz stanowi naturalny bufor odżywczy.
Zwiększenie zasobów próchnicy można osiągnąć poprzez systematyczne i intensywne stosowanie różnorodnych komponentów organicznych. Proces ten wymaga czasu, ponieważ transformacja biomasy w trwałe związki próchniczne zachodzi przy udziale mikroorganizmów glebowych. Wyższa zawartość próchnicy bezpośrednio przekłada się na lepszy rozwój pożytecznej mikroflory, która współżyje z systemem korzeniowym winorośli poprzez procesy mikoryzy.
Ponadto, próchnica zwiększa pojemność sorpcyjną gleby, co oznacza, że podłoże jest w stanie zatrzymać więcej składników odżywczych dostarczanych w nawozach. Zapobiega to ich bezpowrotnemu wypłukiwaniu w głąb profilu glebowego, poza zasięg młodych korzeni. Budowanie warstwy próchnicznej to proces długofalowy, którego efekty będą widoczne przez cały okres eksploatacji winnicy.
Nawożenie organiczne jako fundament żyzności winnicy
Podstawą nawożenia organicznego przy zakładaniu winnicy jest dobrze przekompostowany obornik bydlęcy, koński lub owczy, stosowany w dużych dawkach. Alternatywą dla obornika może być wysokiej jakości kompost dojrzały lub podłoże po pieczarkach, wolne od patogenów i nasion chwastów. Nawozy te należy rozrzucić równomiernie na całej powierzchni, a następnie głęboko wymieszać z glebą za pomocą orki.
Stosowanie świeżego, nieprzekompostowanego obornika bezpośrednio przed sadzeniem jest błędem, ponieważ może doprowadzić to do poparzenia młodych korzeni i rozwoju chorób grzybowych. Dawkowanie komponentów organicznych powinno zawsze opierać się na wcześniejszych wynikach badań laboratoryjnych zawartości węgla organicznego. Regularne dostarczanie biomasy aktywuje życie biologiczne gleby, co ułatwia roślinom pobieranie zablokowanych dotychczas składników mineralnych.
Wprowadzenie substancji organicznej modyfikuje również właściwości termiczne podłoża, sprawiając, że ciemniejsza gleba absorbuje więcej promieniowania słonecznego. Przekład sie to na wyższą temperaturę w strefie korzeniowej, co stymuluje dynamiczny rozwój krzewów na początku sezonu. Nawożenie organiczne powinno być traktowane jako niezastąpiona baza, której nie da się substytuować wyłącznie nawozami sztucznymi.
Zastosowanie nawozów mineralnych przed nasadzeniem
Nawożenie mineralne, nazywane potocznie nawożeniem zapasowym, ma na celu wzbogacenie głębszych warstw gleby w makroelementy o niskiej ruchliwości. Zabieg ten wykonuje się po rozsypaniu nawozów fosforowych i potasowych, przed przeprowadzeniem głębokiej orki lub rigolowania. Dzięki temu składniki odżywcze trafiają dokładnie w strefę, w której w przyszłości będą rozwijały się korzenie szkieletowe winorośli.
Dawki nawozów mineralnych ustala się ściśle według zaleceń uzyskanych z okręgowej stacji chemiczno-rolniczej, unikając przenawożenia. Nadmiar niektórych pierwiastków bywa bardziej szkodliwy niż ich niedobór, powodując antagonizmy uniemożliwiające pobieranie innych ważnych substancji. Przemyślane nawożenie zapasowe zabezpiecza potrzeby pokarmowe młodej plantacji na pierwsze trzy do czterech lat jej intensywnego wzrostu i owocowania.
Warto zwrócić uwagę na formę chemiczną stosowanych nawozów mineralnych, dopasowując je do właściwości fizycznych gleby. Na glebach lekkich lepiej sprawdzają się formy wolniej działające, natomiast na ciężkich można zastosować związki szybciej rozpuszczalne. Odpowiednie zaplanowanie tego zabiegu pozwala na optymalne rozmieszczenie składników odżywczych w całym profilu glebowym przyszłej winnicy.
Nawożenie potasowe
Potas odgrywa kluczową rolę w gospodarce wodnej winorośli, wpływając na mrozoodporność krzewów oraz jakość i stopień dojrzałości owoców. Ponieważ potas przemieszcza się w profilu glebowym bardzo wolno, jego głębokie wprowadzenie przed sadzeniem jest jedyną okazją do optymalnego zasilenia podornej warstwy gleby.
Niedobór potasu objawia się charakterystycznym brzeżnym zamieraniem liści oraz osłabieniem procesu drewnienia latorośli, co drastycznie obniża mrozoodporność zimową. Zastosowanie odpowiednich dawek siarczanu potasu przed rigolowaniem gwarantuje, że ten kluczowy pierwiastek znajdzie się w bezpośrednim zasięgu głębokich struktur korzeniowych.
Nawożenie fosforowe
Fosfor jest kluczowy dla budowy silnego i rozległego systemu korzeniowego młodych sadzonek winorośli. Pierwiastek ten jest niemal nieruchomy w glebie, dlatego powierzchniowe stosowanie fosforu w latach późniejszych daje bardzo słabe efekty. Wprowadzenie go na głębokość kilkudziesięciu centymetrów podczas rigolowania zapewnia bezpośredni kontakt z rozwijającymi się korzeniami.
Optymalna zasobność w fosfor stymuluje wczesne rozpoczynanie wegetacji oraz przyspiesza procesy regeneracji tkankowej po uszkodzeniach mechanicznych lub mrozowych. Jako źródło tego pierwiastka najczęściej stosuje się superfosfat wzbogacony, który wykazuje stabilne działanie w zróżnicowanych warunkach glebowych. Precyzyjna aplikacja fosforu przed sadzeniem to fundament silnej architektury podziemnej krzewu.
Rola makroelementów w początkowym wzroście winorośli
Do prawidłowego rozwoju winorośli niezbędny jest zrównoważony bilans głównych makroelementów, do których zaliczamy azot, fosfor, potas, magnez oraz wapń. Każdy z tych pierwiastków pełni unikalną funkcję fizjologiczną w procesach metabolicznych rośliny w pierwszych latach po posadzeniu. Niedobór któregokolwiek z nich manifestuje się zahamowaniem wzrostu, przebarwieniami liści oraz słabym drewnieniem pędów przed zimą.
Azot stymuluje wzrost wegetatywny i budowę zielonej masy, jednak jego nadmiar przed sadzeniem jest niewskazany, gdyż wydłuża okres wegetacji i osłabia mrozoodporność. Magnez wchodzi w skład chlorofilu, decydując o efektywności procesu fotosyntezy, natomiast wapń buduje ściany komórkowe, wpływając na odporność mechaniczną tkanek. Harmonijne zaopatrzenie w te składniki decyduje o wigorze młodej winnicy.
Należy monitorować wzajemne proporcje między makroelementami, ponieważ nadmiar jednego może blokować przyswajanie innego, co nazywamy antagonizmem jonowym. Przykładowo, zbyt wysoka zawartość potasu drastycznie ogranicza pobieranie magnezu, wywołując jego dotkliwy niedobór mimo obecności w glebie. Z tego powodu zrównoważone nawożenie zapasowe oparte na analizie laboratoryjnej jest tak fundamentalnym elementem agrotechniki.
Znaczenie mikroelementów dla prawidłowego rozwoju krzewów
Choć mikroelementy są pobierane przez winorośl w ilościach śladowych, ich obecność w glebie jest niezbędna dla prawidłowego przebiegu procesów enzymatycznych. Do najważniejszych mikroskładników należą bor, żelazo, mangan, cynk oraz miedź, które odpowiadają za procesy kwitnienia, wiązania owoców i odporność na stresy. Niedobory mikroelementów najczęściej ujawniają się na glebach o nieuregulowanym odczynie pH.
Bor odpowiada za prawidłowy wzrost stożków wzrostu oraz rozwój systemu korzeniowego, a jego brak prowadzi do zamierania młodych pędów. Żelazo i mangan są kluczowe w procesie syntezy chlorofilu, a ich niedostępność wywołuje groźną chlorozę, osłabiającą kondycję całych krzewów. Wzbogacenie gleby w mikroelementy przed sadzeniem realizuje się najczęściej poprzez stosowanie specjalistycznych nawozów wieloskładnikowych lub kompostu.
Cynk z kolei bierze udział w syntezie hormonów roślinnych, takich jak auksyny, które stymulują wydłużanie się komórek i wzrost pędów. Niedobór cynku objawia się powstawaniem drobnych, zdeformowanych liści oraz drastycznym skróceniem międzywęźli. Zapewnienie pełnego spektrum mikroelementów w profilu glebowym gwarantuje harmoniczny rozwój biochemiczny młodych roślin od pierwszych dni wegetacji.
Głęboka uprawa mechaniczna i rigolowanie gruntu
Jednym z najważniejszych i najbardziej pracochłonnych zabiegów fizycznych przy przygotowywaniu gleby pod winnicę jest rigolowanie. Zabieg ten polega na bardzo głębokiej orce, sięgającej od 60 do nawet 80 centymetrów, która całkowicie odwraca i spulchnia profil glebowy. Rigolowanie pozwala na napowietrzenie głębokich warstw podłoża oraz mechaniczne zniszczenie starych struktur zagęszczonych.
Podczas tego procesu następuje przemieszczenie żyznej, nawiezionej warstwy wierzchniej w głąb profilu, bezpośrednio pod przyszły system korzeniowy sadzonek. Wykonanie rigolowania wymaga użycia specjalistycznych, ciężkich pługów rigolowych lub głęboszy współpracujących z ciągnikami o dużej mocy. Prace te należy zaplanować na suchy okres późnego lata lub wczesnej jesieni, aby nie doprowadzić do zamazania struktury gleby.
Alternatywą dla klasycznego rigolowania na mniejszych powierzchniach może być głębokie spulchnianie za pomocą głębosza wielozębowego połączone z głęboką orką tradycyjną. Metoda ta nie odwraca całkowicie warstw gleby, ale skutecznie rozbija podeszwę płużną i napowietrza podglebie. Wybór odpowiedniej techniki mechanicznej zależy od specyfiki profilu oraz dostępności specjalistycznego parku maszynowego.
Zwalczanie chwastów trwałych przed założeniem plantacji
Likwidacja zachwaszczenia, zwłaszcza chwastów wieloletnich o głębokim systemie korzeniowym, jest kluczowym elementem przygotowania stanowiska pod uprawę winorośli. Perz właściwy, powój polny, ostrożeń oraz powtarzające się chwasty rozłogowe stanowią ogromną konkurencję dla młodych sadzonek o wodę i składniki pokarmowe. Walkę z zachwaszczeniem należy rozpocząć na rok przed planowanym sadzeniem winorośli.
Skuteczna strategia obejmuje metody mechaniczne, takie jak wielokrotna uprawa gleboryzałką, kultywatorem lub bronami talerzowymi, które wyciągają rozłogi na powierzchnię. W przypadku silnego zachwaszczenia plantatorzy decydują się czasem na zastosowanie odpowiednich herbicydów układowych, pamiętając o zachowaniu okresów karencji. Całkowite oczyszczenie gleby z chwastów trwałych minimalizuje pracochłonność zabiegów pielęgnacyjnych w pierwszych latach prowadzenia winnicy.
Zaniedbania w usuwaniu chwastów wieloletnich przed sadzeniem mszczą się szybko, ponieważ ich zwalczanie wokół delikatnych pni młodych winorośli jest niezmiernie trudne. Chwasty te potrafią przerosnąć strefę korzeniową sadzonki, uniemożliwiając jej prawidłowy start. Czyste biologicznie stanowisko to jeden z najważniejszych czynników decydujących o szybkim wejściu winnicy w okres pełnego owocowania.
Uprawa roślin fitosanitarnych i zielonych nawozów
Siew roślin na zielony nawóz jest doskonałą, naturalną metodą poprawy struktury gleby, jej wzbogacenia w azot oraz ograniczenia populacji szkodników. Rośliny motylkowe, takie jak łubin, wyka czy peluszka, wchodzą w symbiozę z bakteriami brodawkowymi, wiążąc wolny azot atmosferyczny i wprowadzając go do podłoża. Dodatkowo, ich głęboki system korzeniowy naturalnie spulchnia i napowietrza glebę.
Warto również wybierać rośliny o właściwościach fitosanitarnych, do których należą gorczyca biała, rzodkiew oleista oraz facelia błękitna. Wydzieliny korzeniowe tych roślin skutecznie ograniczają liczebność groźnych nicieni glebowych, które mogą przenosić wirusy niszczące winorośle. Biomasę zieloną należy skosić i przekopać w fazie kwitnienia, co dostarcza glebie łatwo rozkładalnej materii organicznej i stymuluje rozwój mikroorganizmów.
Uprawa przedplonów zielonych powinna być zaplanowana w taki sposób, aby ich rozkład w glebie zakończył się przed wykonaniem rigolowania. Daje to gwarancję, że powstała próchnica zostanie równomiernie rozmieszczona w całym profilu glebowym. Zastosowanie zielonych nawozów to ekonomiczny i ekologiczny sposób na radykalne podniesienie biologicznej aktywności zmęczonego lub wyjałowionego podłoża.
Przygotowanie powierzchni i niwelacja terenu pod rzędy
Ostatnim etapem prac ziemnych przed wyznaczeniem rzędów i sadzeniem krzewów jest precyzyjne wyrównanie i niwelacja powierzchni pola. Usunięcie lokalnych zagłębień terenu zapobiega powstawaniu zastoisk mrozowych oraz gromadzeniu się wody opadowej, co mogłoby prowadzić do gnicia korzeni. Niwelację wykonuje się przy użyciu włók, równiarek lub ciężkich bron, dbając o zachowanie naturalnego mikrorzeźbiarskiego układu stoku.
Właściwe ukształtowanie powierzchni ułatwia późniejsze mechaniczne wykonywanie zabiegów ochrony roślin, koszenie murawy oraz zbiór owoców. Po zakończeniu prac niwelacyjnych grunt powinien lekko osiąść, dlatego zabiegi te najlepiej zakończyć na kilka tygodni przed planowanym terminem sadzenia. Stabilne, wyrównane podłoże gwarantuje, że geometryczne wyznaczenie rzędów winnicy będzie precyzyjne, co ułatwi montaż konstrukcji wsporczej pod rusztowania.
Erozja gleby na stokach jest poważnym zagrożeniem, dlatego podczas niwelacji należy unikać tworzenia sztucznych rynien odpływowych, które mogłyby potęgować ten proces. Prawidłowo uformowany teren redukuje ryzyko spływu powierzchniowego wody podczas gwałtownych ulew letnich. Zabezpieczenie fizycznej stabilności wierzchniej warstwy gleby chroni najżyźniejszy poziom próchniczny przed bezpowrotnym zniszczeniem.
Podsumowanie najważniejszych zabiegów agrotechnicznych
Prawidłowe przygotowanie gleby pod winnicę to proces wieloetapowy, wymagający cierpliwości, precyzji oraz nakładów finansowych, które zwracają się w postaci zdrowej plantacji. Od dokładnej analizy chemicznej, przez regulację pH i głębokie nawożenie, aż po rigolowanie – każdy krok ma fundamentalne znaczenie dla przyszłości winnicy. Odpowiednie zaplanowanie prac w czasie pozwala na stworzenie optymalnego środowiska glebowego dla wieloletniego wzrostu winorośli.
Działania te budują fundament, na którym opiera się cała późniejsza efektywność ekonomiczna i jakościowa prowadzonej działalności winiarskiej. Ignorowanie podstawowych zasad agrotechniki na etapie przednasadzeniowym skutkuje problemami, których nie da się rozwiązać powierzchownym nawożeniem dolistnym. Inwestycja w glebę to najważniejszy krok, jaki profesjonalny plantator must wykonać przed posadzeniem pierwszego krzewu winorośli.