Przygotowanie ziemi pod siew trawy wymaga oczyszczenia terenu, usunięcia chwastów, przekopania gleby na głębokość około 20 centymetrów, poprawy jej struktury, uregulowania pH do poziomu 5,5–6,5 oraz starannego wyrównania i zwałkowania powierzchni. Prawidłowy proces gwarantuje szybkie kiełkowanie, silny system korzeniowy oraz gęsty, odporny na suszę trawnik.
Odpowiedni termin na przygotowanie gleby i siew trawy
Optymalnym czasem na przygotowanie podłoża oraz siew trawy są dwa okresy w roku: wczesna wiosna od kwietnia do maja oraz przełom lata i jesieni od połowy sierpnia do końca września. Wiosną gleba zawiera dużą ilość wilgoci po zimowych opadach, jednak zmienne temperatury mogą spowolnić początkowy wzrost nasion.
Termin jesienny uważa się za najbardziej sprzyjający ze względu na nagrzaną po lecie ziemię, stabilne umiarkowane temperatury oraz częstsze opady atmosferyczne. Prace przygotowawcze należy rozpocząć około trzech do czterech tygodni przed planowanym terminem wysiewu, co pozwala na naturalne osiadanie ziemi i kiełkowanie chwastów.
- Wiosenny siew wymaga częstszego i bardziej intensywnego podlewania w okresie letnich upałów.
- Jesienny siew zapewnia szybsze ukorzenianie się trawy przed nadejściem zimowych mrozów.
- Prace w warunkach suszy utrudniają prawidłowe spulchnianie i wyrównanie warstwy uprawnej.
Planując harmonogram prac, warto wziąć pod uwagę prognozy pogody na najbliższe tygodnie. Unikanie ulewnych deszczów oraz długotrwałych fal upałów na etapie przygotowania gleby znacząco ułatwia prowadzenie prac mechanicznych oraz chroni spulchnioną strukturę przed nadmiernym zbiciem.
Ocena typu i stanu istniejącego podłoża
Przed przystąpieniem do prac mechanicznych konieczna jest ocena właściwości fizycznych gleby na działce. Gleby zbyt lekkie i piaszczyste przepuszczają wodę zbyt szybko, wypłukując cenne składniki pokarmowe, natomiast gleby gliniaste i zwięzłe wykazują tendencję do tworzenia zastoisk wodnych, co prowadzi do gnicia korzeni trawy.
Właściwości podłoża można wstępnie zbadać prostym testem dotykowym polegającym na uformowaniu w dłoni wilgotnej kulki ziemi. Jeśli kulka rozsypuje się natychmiast, podłoże jest piaszczyste. Jeśli daje się łatwo modelować i błyszczy, dominują frakcje gliniaste. Idealna gleba pod trawnik posiada strukturę gruzełkowatą.
- Gleba piaszczysta wymaga zwiększenia retencji wody i zawartości próchnicy.
- Gleba gliniasta wymaga rozluźnienia struktury i poprawy drenażu wewnętrznego.
- Gleba optymalna to przepuszczalna glina piaszczysta o wysokiej zawartości materii organicznej.
Dokładne określenie składu granulometrycznego pozwala precyzyjnie dobrać odpowiednie dodatki ulepszające strukturę podłoża. Przeprowadzenie wstępnej analizy glebowej na różnych głębokościach działki eliminuje ryzyko popełnienia pomyłki przy późniejszym mieszaniu kompostu, piasku lub gliny w poszczególnych strefach przyszłego trawnika.
Badanie pH gleby i analiza jej właściwości
Kwasowość podłoża ma bezpośredni wpływ na zdolność trawy do pobierania makroelementów i mikroskładników z gleby. Optymalny odczyn pH dla większości gatunków traw gazonowych mieści się w przedziale od 5,5 do 6,5, czyli jest lekko kwaśny. Badanie można wykonać kwasomierzem polowym lub oddając próbki do stacji chemiczno-rolniczej.
Nieodpowiednie pH gleby prowadzi do osłabienia wzrostu trawnika, pojawiania się mchu przy zbyt niskim odczynie oraz rozwoju chwastów lub chorób grzybowych. Pobieranie próbek ziemi należy przeprowadzić z kilku różnych miejsc działki z głębokości około dziesięciu do piętnastu centymetrów, a następnie zmieszać je ze sobą.
- pH poniżej 5,5 wymaga przeprowadzenia zabiegu odkwaskowywania i wapnowania gleby.
- pH powyżej 7,0 wskazuje na konieczność zastosowania nawozów zakwaszających lub siarki.
- Prawidłowe pH poprawia efektywność przyswajania azotu, fosforu i potasu z nawozów.
Wynik profesjonalnego badania laboratoryjnego podaje również precyzyjne informacje o zawartości przyswajalnego fosforu, potasu oraz magnezu. Pozwala to na uniknięcie kosztownych błędów przy doborze dawki nawozów startowych oraz umożliwia celowane uzupełnienie niedoborów pokarmowych jeszcze przed przystąpieniem do wysiewu nasion trawy.
Oczyszczanie terenu z kamieni, korzeni i gruzu
Pierwszym etapem prac fizycznych na terenie przeznaczonym pod trawnik jest dokładne usunięcie wszelkich zanieczyszczeń mechanicznych. Z powierzchni ziemi należy starannie zebrać kamienie, gałęzie, pozostałości materiałów budowlanych oraz gruz, które mogłyby utrudniać rozwój korzeni oraz uszkodzić ostrza kosiarki podczas późniejszej pielęgnacji.
Szczególną uwagę należy poświęcić usunięciu grubych korzeni drzew i krzewów oraz karp po wyciętych roślinach. Pozostawione w ziemi drewno ulega stopniowemu rozkładowi, co prowadzi do powstawania zapadlin w murawie oraz stwarza sprzyjające warunki do rozwoju grzybów kapeluszowych, wywołujących tak zwane czarcie kręgi.
- Głębokie oczyszczanie terenu eliminuje ryzyko uszkodzenia sprzętu ogrodniczego.
- Usunięcie kamieni zapobiega powstawaniu nierównomiernych plam przesuszania się trawnika.
- Oczyszczona ziemia ułatwia równomierne prowadzenie narzędzi spulchniających i wyrównujących.
Podczas prac warto zastosować specjalne sita ogrodnicze lub sztywne grabie o gęstym rozstawie zębów do dokładnego przesiewania górnej warstwy podłoża. Staranna selekcja zanieczyszczeń wyrównuje strukturę ziemi i skutecznie zapobiega wyłanianiu się pojedynczych kamieni na powierzchnię po zimowych mrozach w kolejnych latach użytkowania.
Skuteczne usuwanie chwastów i starych darni
Całkowite wyeliminowanie niepożądanej roślinności przed siewem jest kluczowe dla powodzenia nowej uprawy. Stara darń oraz uciążliwe chwasty wieloletnie, takie jak mniszek lekarski, perz czy skrzyp polny, stanowią bezpośrednią konkurencję dla młodych siewek trawy o światło, wodę i składniki odżywcze.
Usuwanie darni można wykonać mechanicznie za pomocą wycinacza do darni lub ręcznie łopatą na małych powierzchniach. W przypadku silnego zachwaszczenia perzem konieczne jest kilkukrotne przekopanie ziemi i staranne wybieranie kłączy. Metoda chemiczna z użyciem nieselektywnych herbicydów wymaga odczekania około trzech tygodni przed siewem.
- Ręczne usuwanie chwastów zapobiega wprowadzaniu chemii do środowiska ogrodowego.
- Dokładne wybieranie rozłogów perzu ogranicza jego późniejszy odrost w młodej trawie.
- Pozostawienie resztek chwastów w podłożu prowadzi do ich szybkiego odrastania po podlewaniu.
W przypadku wyboru metody mechanicznej wszystkie zebrane płaty starych darni można bezpiecznie przeznaczyć na kompost po ich uprzednim ułożeniu korzeniami do góry. Przekompostowana w ten sposób darń po upływie około jednego roku tworzy bardzo wartościową ziemię próchniczną, którą można powtórnie wykorzystać w innych strefach ogrodu.
Mechaniczne i ręczne spulchnianie podłoża
Przekopanie i spulchnienie ziemi ma na celu zniszczenie zbitej struktury gleby, poprawę napowietrzenia oraz ułatwienie wsiąkania wody opadowej. Zabieg wykonuje się na głębokość od piętnastu do dwudziestu pięciu centymetrów. Na małych powierzchniach sprawdza się tradycyjny szpadel, natomiast na większych terenach warto użyć glebogryzarki.
Praca glebogryzarką na zbyt suchej glebie powoduje powstawanie pylistej struktury, natomiast na glebie zbyt mokrej tworzą się zwarte grudki trudne do rozbicia. Przekopywanie należy wykonywać w warunkach umiarkowanej wilgotności podłoża, co umożliwia uzyskanie pożądanej struktury gruzełkowatej, optymalnej dla wzrostu systemu korzeniowego.
- Głębokie spulchnianie stwarza optymalne warunki dla rozwoju korzeni traw.
- Przekopywanie gleby umożliwia równomierne wymieszanie dodatków strukturalnych.
- Rozbijanie brył ziemi zapobiega tworzeniu się pustek powietrznych pod powierzchnią.
Podczas mechanicznego spulchniania gleby warto dwukrotnie przejechać wyznaczony teren glebogryzarką w dwóch wzajemnie prostopadłych kierunkach. Taki zabieg gwarantuje całkowicie jednorodne rozdrobnienie twardych brył ziemi oraz znacznie ułatwia precyzyjne rozprowadzenie wprowadzanych dodatków organicznych i mineralnych w całej objętości przygotowywanej warstwy ornej.
Poprawa struktury gleb piaszczystych i lekkich
Gleby piaszczyste charakteryzują się niską pojemnością wodną oraz słabym zatrzymywaniem składników odżywczych. Aby przygotować takie podłożo pod siew trawy, należy ulepszyć jego właściwości retencyjne poprzez dodanie materii organicznej oraz minerałów ilastych. Zabieg ten zapobiega szybkiemu przesuszaniu się trawnika w okresach bezopadowych i wzmacnia odporność młodych roślin na upały.
Najlepszym materiałem do uzdatniania lekkich podłoży jest dojrzały kompost, torf odkwaskowiony lub dobrze przekompostowany obornik zmieszany z dodatkiem gliny piaszczystej. Dodatki te należy rozłożyć na powierzchni ziemi na grubość około trzech do pięciu centymetrów, a następnie dokładnie wymieszać z górną warstwą gleby za pomocą glebogryzarki lub szpadla.
- Dodatek próchnicy zwiększa zdolność gleby do zatrzymywania wody opadowej.
- Glina piaszczysta dodana do piasku poprawia spójność i strukturę warstwy ornej.
- Mączka bazaltowa wzbogaca gleby lekkie w niezbędne mikroelementy i minerały.
Bardzo dobrym rozwiązaniem na glebach piaszczystych jest również zastosowanie hydrożeli ogrodniczych. Polimery te absorbują duże ilości wody w czasie opadów lub podlewania, a następnie powoli oddają wilgoć korzeniom trawy w okresach suszy, co zapobiega wypalaniu darni podczas letnich upałów.
Rozluźnianie i uzdatnianie ciężkich gleb gliniastych
Gleby gliniaste są naturalnie bogate w składniki mineralne, jednak ich ścisła struktura drastycznie ogranicza dostęp tlenu do korzeni oraz utrudnia odpływ nadmiaru wody opadowej. W efekcie po intensywnych opadach na powierzchni tworzą się kałuże, a po wyschnięciu ziemia pęka i tworzy twardą skorupę, co uniemożliwia prawidłowe kiełkowanie nasion trawy.
Rozluźnienie gleb gliniastych wymaga wprowadzenia gruboziarnistego piasku kwarcowego o frakcji od zera do dwóch milimetrów w ilości od dziesięciu do dwudziestu litrów na metr kwadratowy. Dodatkowo warto zastosować dojrzały kompost lub torf, co znacząco poprawia napowietrzenie warstwy korzeniowej i skutecznie zapobiega ponownemu zbiciu się podłoża pod wpływem deszczu.
- Piasek kwarcowy zwiększa przepuszczalność wody i likwiduje zastoiska wodne.
- Materia organiczna zapobiega skrupianiu się gleby gliniastej po wyschnięciu.
- Prawidłowy drenaż chroni system korzeniowy przed chorobami grzybowymi i gniciem.
Wskazane jest również zastosowanie siarczanu wapnia, czyli gipsu ogrodniczego, który poprawia strukturę agregatową gliny bez zmiany jej pH. Gips powoduje łączenie drobnych cząstek gliniastych w większe gruzełki, co otwiera przestwory mikroskopowe dla powietrza i ułatwia swobodny rozwój delikatnych korzeni młodej trawy.
Regulacja odczynu gleby poprzez wapnowanie lub zakwaszanie
Dostosowanie odczynu pH gleby do specyficznych wymagań traw gazonowych jest niezbędnym warunkiem prawidłowego przyswajania makroelementów i mikroskładników. Jeśli wykonane badanie wykazało pH poniżej 5,5, należy wykonać zabieg wapnowania, stosując nawozy węglanowe, takie jak kredę nawozową lub dolomit, który dodatkowo wzbogaca podłoże w cenne cząsteczki magnezu.
Wapnowanie gleby należy przeprowadzić co najmniej trzy do czterech tygodni przed planowanym zastosowaniem nawozów mineralnych oraz siewem nasion. Bezpośrednie połączenie wapnia z fosforem i azotem prowadzi do powstawania nierozpuszczalnych związków chemicznych nieprzyswajalnych dla roślin. W sytuacji zbyt wysokiego pH powyżej 7,0 stosuje się siarkę granulowaną lub kwaśny torf.
- Wapno węglanowe działa łagodnie i jest bezpieczne dla mikrobiomu glebowego.
- Dolomit dostarcza cennego magnezu niezbędnego w procesie fotosyntezy trawy.
- Zakwaszanie gleby siarką wymaga dłuższego czasu na pełną reakcję chemiczną.
Po równomiernym rozsypaniu nawozów wapniowych lub zakwaszających konieczne jest ich dokładne wymieszanie z górną warstwą podłoża za pomocą grabi. Zabieg ten znacząco przyspiesza reakcje chemiczne w glebie oraz zapobiega miejscowemu przedawkowaniu substancji czynnych, co skutecznie chroni żywy mikrobiom glebowy przed gwałtownym szokiem chemicznym.
Wprowadzanie materii organicznej i dojrzałego kompostu
Materia organiczna stanowi trwałą podstawę żyzności każdej gleby, stymulując rozwój pożytecznych mikroorganizmów glebowych. Wprowadzenie dojrzałego kompostu skutecznie tworzy strukturę gruzełkowatą, ułatwia szybkie ukorzenianie się trawy oraz znacząco polepsza warunki powietrzno-wodne w strefie korzeniowej, co bezpośrednio przekłada się na gęstość nowo powstającej darni.
Dojrzały kompost należy rozsypać równomiernie na całej powierzchni przygotowywanego terenu w ilości od pięciu do dziesięciu litrów na każdy metr kwadratowy. Alternatywą dla kompostu może być dojrzały obornik granulowany lub ekstrakt z biohumusu. Materiał organiczny musi być dokładnie wymieszany z wierzchnią warstwą gleby na głębokość około dziesięciu centymetrów.
- Dojrzały kompost dostarcza naturalnych kwasów humusowych poprawiających żyzność.
- Obornik granulowany należy stosować z wyprzedzeniem, aby nie spalić młodych korzeni.
- Próchnica zwiększa odporność trawnika na stres związany z niekorzystną pogodą.
Odpowiednia zawartość próchnicy w podłożu zwiększa pojemność cieplną ziemi, co ułatwia jej szybsze nagrzewanie się wiosną. Cieplejsze podłoże pobudza nasiona do równomiernego kiełkowania oraz stymuluje pożyteczne bakterie glebowe do uwalniania azotu organicznego w postaci łatwo dostępnej dla siewek traw.
Wyrównywanie i precyzyjna niwelacja powierzchni terenu
Staranne wyrównanie powierzchni podłoża jest kluczowym etapem estetycznym oraz funkcjonalnym podczas zakładania trawnika. Wszelkie nierówności i zagłębienia terenu będą gromadzić wodę opadową, tworząc nieestetyczne zastoiska i powodując gnicie darni, natomiast lokalne wywyższenia będą narażone na przesuszenie oraz zbyt niskie skoszenie przez kosiarkę podczas pielęgnacji.
Niwelację terenu rozpoczyna się od wstępnego wyrównania ziemi grabiami o sztywnych zębach metalowych. Na większych obszarach ogrodowych stosuje się specjalne kraty niwelujące lub ciężkie deski ciągnięte po powierzchni podłoża. Warto posłużyć się poziomicą lub niwelatorem optycznym, aby ukształtować delikatny spadek terenu umożliwiający sprawny odpływ wody od budynków.
- Grabienie poprzeczne pozwala na dokładne wyłapanie drobnych zagłębień terenu.
- Spadek terenu na poziomie jednego procenta zapewnia prawidłowe odwodnienie.
- Staranna niwelacja ułatwia późniejsze koszenie trawnika bez ryzyka uszkodzenia darni.
Podczas niwelacji terenu należy pamiętać o uwzględnieniu docelowego poziomu trawnika względem obrzeży ogrodowych, ścieżek oraz podjazdów. Ziemia po zwałkowaniu i osiadaniu powinna znajdować się około dwóch centymetrów poniżej krawężników, co ułatwi późniejsze wygodne koszenie brzegów trawnika bez niszczenia ostrzy kosiarki.
Zastosowanie nawozów startowych pod siew trawy
Przed wysiewem nasion niezwykle konieczne jest wzbogacenie gleby w łatwo dostępne składniki odżywcze niezbędne do prawidłowego kiełkowania. Nawozy startowe przeznaczone do trawników różnią się składem od nawozów eksploatacyjnych, charakteryzując się przede wszystkim podwyższoną zawartością fosforu oraz potasu przy jednocześnie umiarkowanej ilości azotu.
Fosfor stymuluje dynamiczny rozwój silnego i głębokiego systemu korzeniowego młodych siewek, natomiast potas odpowiada za efektywną gospodarkę wodną oraz odporność na stres termiczny. Nawóz należy wysiać równomiernie za pomocą siewnika w dawce zalecanej przez producenta, a następnie delikatnie wymieszać go z wierzchnią warstwą gleby sztywnymi grabiami.
- Zwiększona zawartość fosforu przyspiesza budowę głębokiego systemu korzeniowego.
- Nawóz należy wymieszać z ziemią na głębokość dwóch do trzech centymetrów.
- Unikanie zbyt wysokich dawek azotu chroni młode siewki przed poparzeniem.
Stosowanie nowoczesnych nawozów granulowanych o przedłużonym działaniu zapewnia stopniowe uwalnianie składników mineralnych przez okres kilku tygodni. Zapobiega to niebezpiecznemu zasoleniu podłoża oraz chroni młode, wrażliwe korzenie przed uszkodzeniem chemicznym, zapewniając rosnącej trawie stały dostęp do pokarmu w najtrudniejszej fazie początkowego wzrostu.
Zagęszczanie i prawidłowe walcowanie podłoża
Po przeprowadzeniu spulchnienia, wyrównania oraz nawożenia gleba staje się zbyt puszysta do bezpośredniego wysiewu nasion. Gdyby wysiano trawę na niezagęszczone wcześniej podłożo, intensywne opady deszczu oraz pierwsze podlewanie spowodowałyby powstawanie głębokich bruzd, nieestetycznych zapadlin oraz nierównomierne wypłukiwanie nasion z powierzchni gleby.
Zagęszczanie przeprowadza się przy użyciu walca ogrodowego o masie około sześćdziesięciu do osiemdziesięciu kilogramów, naprzemiennie w dwóch prostopadłych do siebie kierunkach. Prawidłowo zwałkowany teren powinien być na tyle twardy, aby dorosły człowiek wchodzący na podłoże nie zostawiał głębokich śladów butów, pozostawiając jedynie delikatne odciski na powierzchni.
- Walcowanie krzyżowe zapewnia jednolitą gęstość podłoża na całym obszarze.
- Unikanie walcowania mokrej gleby zapobiega powstawaniu nieprzepuszczalnej skorupy.
- Prawidłowe zagęszczenie stabilizuje nasiona i zapobiega ich przemieszczaniu.
Przed walcowaniem należy upewnić się, że wierzchnia warstwa gleby jest umiarkowanie sucha. Walcowanie zbyt mokrej ziemi prowadzi do jej oblepiania się wokół walca oraz niszczy strukturę gruzełkowatą, tworząc zbitą, nieprzepuszczalną skorupę, która bardzo utrudnia późniejszy swobodny podsiąk wody do nasion.
Osiadanie gleby i okres spoczynku przed siewem
Po wykonaniu wszystkich prac przygotowawczych gleba wymaga okresu spoczynku trwającego od siedmiu do czternastu dni. Czas ten jest niezbędny, aby ułożona i zwałkowana ziemia naturalnie osiadła pod wpływem grawitacji oraz wilgoci atmosferycznej, co zapobiega późniejszym odkształceniom terenu podczas koszenia i użytkowania.
Okres spoczynku podłoża pełni również bardzo ważną funkcję fitosanitarną. W tym czasie z nasion znajdujących się w glebie kiełkują pierwsze chwasty, które uaktywniły się po spulchnieniu ziemi. Młode siewki chwastów można łatwo usunąć ręcznie lub poprzez delikatne spłytkowane grabienie powierzchni przed ostatecznym siewem trawy.
- Naturalne osiadanie ziemi eliminuje niewidoczne wcześniej mikrozapadliny.
- Mechaniczne usunięcie skiełkowanych chwastów czyści warstwę siewną.
- Obfite podlanie terenu w okresie spoczynku przyspiesza stabilizację gleby.
W okresie spoczynku warto kilkukrotnie obficie podlać przygotowywany teren w przypadku braku naturalnych opadów atmosferycznych. Wilgoć przyspiesza proces naturalnego osiadania cząsteczek ziemi oraz stymuluje uśpione w podłożu nasiona chwastów do jednoczesnego skiełkowania, co ułatwia ich całkowitą eliminację przed wysiewem trawy.
Ostateczne przygotowanie warstwy siewnej i wysiew nasion
Bezpośrednio przed siewem nasion wierzchnią warstwę zwałkowanej ziemi należy delikatnie wzruszyć grabiami na głębokość około pół centymetra do jednego centymetra. Tworzy to drobnogruzełkowatą strukturę siewną, w której nasiona trawy łatwo osiadają, wzajemnie przylegają do cząsteczek gleby i uzyskują stabilny kontakt z wilgotnym podłożem.
Wysiew nasion przeprowadza się metodą krzyżową, dzieląc wyznaczoną porcję nasion na dwie równe części i wysiewając je w kierunkach wzajemnie prostopadłych. Po wysiewie nasiona należy delikatnie wymieszać z cienką warstwą ziemi lub przykryć piaskiem za pomocą grabi, a następnie ponownie delikatnie zwałkować całą powierzchnię.
- Wysiew krzyżowy gwarantuje równomierne rozmieszczenie nasion na powierzchni.
- Przykrycie nasion ziemią chroni je przed wysychaniem oraz wydziobywaniem przez ptaki.
- Lekkie walcowanie końcowe wciska nasiona w podłożo, przyspieszając kiełkowanie.
Do osłony wysianych nasion można wykorzystać również cienką, półcentymetrową warstwę przesianego kompostu lub torfu odkwaskowionego. Taka naturalna warstwa ochronna skutecznie utrzymuje optymalną wilgoć w strefie kiełkowania, chroni nasiona przed podmuchami wiatru oraz dostarcza rozwijającym się siewkom pierwszych dawek cennej materii organicznej.
Nawadnianie i ochrona gleby bezpośrednio po siewie
Ostatnim nieodzownym elementem przygotowania gleby jest jej natychmiastowe i odpowiednie nawodnienie. Pierwsze podlanie po siewie powinno być wykonane bardzo delikatnym strumieniem rozproszonym, na przykład za pomocą zraszacza mikrokropelkowego, aby nie dopuścić do spłukiwania i przemieszczania delikatnych nasion z powierzchni przygotowanego podłoża.
Przez pierwsze dwa do trzech tygodni po siewie gleba musi być stale utrzymywana w stanie umiarkowanej wilgotności. Przesuszenie kiełkujących nasion na którymkolwiek etapie prowadzi do zamierania młodych siewek, dlatego w okresach bezdeszczowych konieczne jest regularne podlewanie terenu nawet dwa do trzech razy dziennie.
- Drobnowropliste zraszanie chroni strukturę gleby przed rozbijaniem kropel.
- Stała wilgotność podłoża jest warunkiem koniecznym do szybkiego kiełkowania.
- Ochrona przed przymrozkami i wysuszeniem gwarantuje wyrównane wschody trawy.
W przypadku wysiewu w okresach silnego nasłonecznienia warto zastosować geowłókninę ogrodniczą o niskiej gramaturze do tymczasowego przykrycia terenu. Biała włóknina przepuszcza światło i powietrze, drastycznie ogranicza parowanie wody z powierzchni gleby oraz chroni kiełkujące nasiona przed spalenizną słoneczną i żerowaniem ptaków.