Najlepszy termin sadzenia drzewek owocowych
Optymalnym terminem sadzenia drzewek owocowych z odkrytym korzeniem jest jesień, od początku października do pierwszych silniejszych przymrozków, bądź wczesna wiosna, przed ruszeniem wegetacji. Drzewka sprzedawane w pojemnikach można sadzić przez cały sezon wegetacyjny, od kwietnia do października. Wybór odpowiedniego momentu zależy przede wszystkim od typu materiału szkółkarskiego, gatunku oraz lokalnych warunków glebowych.
Fizjologicznym uzasadnieniem jesiennego terminu jest stan uśpienia rośliny przy jednoczesnej aktywności systemu korzeniowego w nieprzemarzniętej glebie. W tym okresie drzewka regenerują uszkodzenia mechaniczne powstałe podczas wykopywania w szkółce i tworzą nowe korzenie włośnikowe. Dzięki temu wiosną rozwijają pąki szybciej, korzystając z zimowych zapasów wilgoci oraz ukształtowanego aparatu korzeniowego.
Sadzenie wiosenne stosuje się głównie w przypadku gatunków wrażliwych na niskie temperatury oraz na glebach ciężkich i zwięzłych. Wiosną roślina wymaga intensywnego podlewania, ponieważ musi jednocześnie budować aparat liściowy i odbudowywać korzenie. Opóźnienie prac wiosennych prowadzi do przesuszenia pędów, deficytu wody w tkankach oraz znacznego osłabienia dynamiki wzrostu w pierwszym roku.
Sadzenie drzewek owocowych jesienią
Jesienne sadzenie drzewek owocowych rozpoczyna się zazwyczaj na początku października i trwa do połowy listopada. W tym czasie rośliny kończą okres wzrostu, zrzucają liście i przechodzą w stan spoczynku zimowego. Wysoka wilgotność gleby oraz umiarkowane temperatury otoczenia sprzyjają szybszej aklimatyzacji sadzonek na nowym stanowisku bez ryzyka utraty wody przez transpirację.
Główną zaletą terminu jesiennego jest bogaty wybór świeżo wykopanych odmian w szkółkach oraz niższa cena materiału nasadzeniowego. Sadzonki jesienne nie wymagają tak częstego podlewania jak wiosenne, gdyż opady deszczu naturalnie utrzymują odpowiednią wilgotność podłoża. Korzenie rozwijają się w temperaturze gleby przekraczającej cztery stopnie Celsjusza, co daje im przewagę nad sadzonkami wiosennymi.
- Gatunki rekomendowane do sadzenia jesienią: jabłonie, grusze, śliwy, porzeczki oraz agrest.
- Odpowiednia wilgotność podłoża stabilizująca warunki wodne wokół korzeni w okresie zimowym.
- Szybszy start wegetacyjny wiosną dzięki ukorzenieniu w okresie późnojesiennym.
Zagrożeniem przy sadzeniu jesiennym są bezśnieżne, mroźne zimy oraz gwałtowne spadki temperatur na przełomie listopada i grudnia. Wrażliwe korzenie oraz podkładki mogą ulec uszkodzeniu, jeśli nie zostaną właściwie zabezpieczone przed mrozem. Dlatego niezbędne jest usypanie kopczyka z ziemi lub trocin wokół podstawy pnia bezpośrednio po zakończeniu zabiegu sadzenia.
Sadzenie drzewek owocowych wiosną
Sadzenie wiosenne należy przeprowadzić możliwie jak najwcześniej, gdy tylko rozmarznie gleba, zazwyczaj od marca do połowy kwietnia. Kluczowe jest umieszczenie rośliny w gruncie przed otwarciem pąków i rozpoczęciem rozwoju liści. Zbyt późne sadzenie wiosenne naraża drzewko na stres wodny, wynikający z nierównowagi między pobieraniem wody a jej odparowywaniem.
Wiosna to optymalny czas na sadzenie gatunków ciepłolubnych oraz wrażliwych na przymrozki, które mogłyby nie przetrwać surowej zimy. Młode sadzonki unikają w ten sposób uszkodzeń mrozowych pędów i miejsca szczepienia w pierwszym roku po posadzeniu. System korzeniowy rozwija się dynamicznie w ogrzewającej się glebie, pod warunkiem stałego dostarczania wilgoci.
- Gatunki wymagające sadzenia wiosennego: brzoskwinie, morele, czereśnie, orzechy włoskie oraz migdały.
- Konieczność ciągłego i obfitego podlewania ze względu na wiosenne susze glebowe.
- Wyższa podatność na wysychanie korzeni podczas transportu i przechowywania sadzonek.
Największym wyzwaniem podczas wiosennego sadzenia jest utrzymanie odpowiedniej wilgotności gleby w okresach bezopadowych. Wiosenne wiatry oraz rosnąca temperatura powietrza przyspieszają parowanie wody z podłoża i liści, co zmusza ogrodnika do regularnego nawadniania. Niedobór wody w pierwszym miesiącu po posadzeniu może prowadzić do zahamowania wzrostu lub obumarcia drzewka.
Sadzenie drzewek w pojemnikach w okresie letnim
Drzewka owocowe uprawiane w pojemnikach można wysadzać do gruntu przez cały rok, od kwietnia do października. Ich system korzeniowy jest zwarty, nieuszkodzony i w pełni ukształtowany, co eliminuje stres związany z przesadzaniem. Rośliny te bardzo szybko podejmują wzrost na nowym stanowisku, nie cierpiąc na brak wody tak drastycznie jak sadzonki z odkrytym korzeniem.
Sadzenie letnie, przypadające na lipiec i sierpień, wymaga jednak szczególnej uwagi w zakresie intensywnego nawadniania. Wysokie temperatury oraz intensywne nasłonecznienie zwiększają zapotrzebowanie na wodę, dlatego bryła korzeniowa musi być stale wilgotna. Zaletą tego terminu jest możliwość zakupu kwitnących lub owocujących egzemplarzy, co pozwala na dokładną weryfikację odmiany.
- Pełna elastyczność wyboru terminu sadzenia dostosowana do możliwości czasowych ogrodnika.
- Brak uszkodzeń korzeni wnikających w podłoże podczas procesu wysadzania z donicy.
- Wyższy koszt zakupu materiału w pojemnikach w porównaniu do sadzonek z odkrytym korzeniem.
Przed wysadzeniem rośliny z pojemnika w okresie letnim należy obficie podlać bryłę korzeniową i lekko ją rozluźnić. Jeśli korzenie są mocno zwinięte na dnie doniczki, delikatne ich nacięcie pobudzi wytwarzanie nowych odgałęzień w glebie. Zabieg ten zapobiega dalszemu skręcaniu się korzeni i ułatwia roślinie stabilne zakorzenienie w nowym otoczeniu.
Wpływ typu materiału szkółkarskiego na czas sadzenia
Typ materiału szkółkarskiego ma bezpośredni wpływ na wyznaczenie optymalnego kalendarza prac w sadzie. Materiał z odkrytym korzeniem dostępny jest wyłącznie w okresach spoczynku roślin, czyli jesienią i wczesną wiosną. Z kolei rośliny z balotowaną bryłą korzeniową lub z pojemników charakteryzują się znacznie szerszym okienkiem agrotechnicznym do wykonywania nasadzeń.
Sadzonki z odkrytym korzeniem są najbardziej wrażliwe na przesuszanie i wymagają natychmiastowego posadzenia po zakupie. Ich korzenie włośnikowe giną już po kilkunastu minutach ekspozycji na słońce i wiatr, co ogranicza czas na wykonanie pracy. Balotowanie, czyli owinięcie korzeni ziemią i siatką, zwiększa odporność sadzonki i wydłuża bezpieczny czas transportu.
- Materiał z odkrytym korzeniem: najtańszy, dostępny jesienią i wczesną wiosną.
- Materiał balotowany: średnia półka cenowa, wysadzany od wczesnej wiosny do późnej jesieni.
- Materiał w pojemnikach: najdroższy, wysadzany bezpiecznie przez cały sezon wegetacyjny.
Wybór materiału wpływa również na tempo wchodzenia drzew w okres owocowania oraz ich ogólną żywotność. Drzewka z pojemników o silnie rozrośniętym systemie korzeniowym szybciej adaptują się do gleby i dają pierwsze plony. Jednak odpowiednio posadzone drzewka z odkrytym korzeniem po dwóch latach zrównują się siłą wzrostu z egzemplarzami pojemnikowymi.
Sadzenie drzewek z odkrytym korzeniem
Sadzenie drzewek z odkrytym korzeniem wymaga precyzyjnego przestrzegania zasad agrotechniki oraz szybkiego działania. Materiał ten pozyskiwany jest bezpośrednio z gruntu w szkółce, co wiąże się z częściową utratą systemu korzeniowego. Najlepszym czasem na te prace jest październik, kiedy wilgotność powietrza jest wysoka, a parowanie z powierzchni pędów ograniczone.
Kluczowym elementem sukcesu przy sadzeniu drzewek z odkrytym korzeniem jest zabezpieczenie podziemnych części przed wyschnięciem. Podczas transportu i przechowywania korzenie powinny być osłonięte wilgotną tkaniną, folią lub umieszczone w dołku z wilgotną ziemią. Przed posadzeniem warto moczyć korzenie w wodzie przez kilka godzin, aby nasycić tkanki wilgocią.
- Obowiązkowe moczenie korzeni w wodzie od dwóch do czterech godzin przed sadzeniem.
- Staranna selekcja i usuwanie uszkodzonych lub złamanych odgałęzień korzeniowych.
- Dokładne wypełnianie przestrzeni między korzeniami ziemią i jej stopniowe udeptywanie.
Tego typu materiał nasadzeniowy jest szczególnie wrażliwy na opóźnienia w terminach wiosennych. Jeśli pąki zaczną pękać przed umieszczeniem rośliny w glebie, ryzyko przyjęcia się sadzonki gwałtownie spada. Z tego powodu sadzenie jesienne jest zdecydowanie bezpieczniejszym i bardziej efektywnym rozwiązaniem dla większości gatunków z odkrytym korzeniem.
Wpływ odmiany i gatunku na termin sadzenia
Poszczególne gatunki drzew owocowych wykazują różną tolerancję na niskie temperatury i warunki zimowe. Jabłonie, grusze, śliwy, agrest i porzeczki są wysoce mrozoodporne, dlatego ich sadzenie najlepiej wykonywać jesienią. Zimowanie w gruncie stymuluje ich układ korzeniowy do wczesnego startu, co przekłada się na silniejsze przyrosty w okresie wiosennym.
Gatunki pestkowe, takie jak brzoskwinie, morele, nektaryny oraz czereśnie, charakteryzują się delikatniejszymi tkankami i wyższą wrażliwością na przymrozki. W ich przypadku sadzenie jesienne wiąże się z wysokim ryzykiem przemarznięcia pni oraz uszkodzenia miejsca szczepienia. Rekomenduje się sadzenie tych drzewek wyłącznie wiosną, po ustąpieniu największych mrozów.
- Gatunki mrozoodporne (sadzenie jesienne): jabłoń, grusza, śliwa, porzeczka, agrest.
- Gatunki wrażliwe (sadzenie wiosenne): brzoskwinia, morela, nektaryna, czereśnia, orzech włoski.
- Odmiany na podkładkach karłowych: wymagają szczególnej ochrony niezależnie od terminu.
Znaczenie ma również rodzaj zastosowanej podkładki, na której zaszczepiono daną odmianę szlachetną. Podkładki karłowe mają płytszy system korzeniowy i są bardziej podatne na wymarzanie niż podkładki silnie rosnące. Drzewka na podkładkach karłowych sadzone jesienią wymagają solidniejszego okrycia i grubszej warstwy ściółki chroniącej korzenie przed przemarzaniem.
Wpływ strefy klimatycznej i pogody na sadzenie
Polska jest podzielona na zróżnicowane strefy klimatyczne, co wpływa na optymalny harmonogram sadzenia drzewek. W rejonach zachodnich i dolnośląskich o łagodniejszym klimacie sadzenie jesienne można wydłużyć do końca listopada. W rejonach północno-wschodnich oraz górskich zimowe chłody nadchodzą szybciej, co skraca jesienne okienko zabiegowe.
Aktualne warunki pogodowe w danym sezonie są ważniejsze niż sztywne daty kalendarzowe. Sadzenie należy wykonywać w dni pochmurne, bezwietrzne, z umiarkowaną temperaturą powietrza wyższą niż zero stopni. Bezpośrednie nasłonecznienie i silny wiatr wysuszają odsłonięte korzenie, natomiast ujemne temperatury prowadzą do zamarzania delikatnych tkanek roślinnych.
- Rejony ciepłe (Polska Zachodnia): dłuższy czas na sadzenie jesienne, mniejsze ryzyko przemarznięcia.
- Rejony chłodne (Polska Wschodnia i Podhale): preferowany termin wiosenny dla wrażliwych gatunków.
- Warunki optymalne: temperatura powietrza od 5 do 15 stopni, wysoka wilgotność, brak wiatru.
Prace sadownicze należy natychmiast przerwać, gdy ziemia ulegnie głębokiemu zamarznięciu. Wrzucanie zmarzniętych grud ziemi do dołka tworzy puste przestrzenie wokół korzeni, co utrudnia ich kontakt z podłożem. Ponadto zamarznięty grunt uniemożliwia prawidłowe udeptanie ziemi i wniknięcie wody podczas pierwszego nawadniania po posadzeniu.
Przygotowanie gleby przed sadzeniem drzewek
Przygotowanie stanowiska glebowego należy rozpocząć na kilka tygodni lub nawet miesięcy przed planowanym sadzeniem. Gleba powinna być dokładnie odchwaszczona, zwłaszcza z chwastów trwałych, takich jak perz czy powój. Wzbogacenie podłoża materią organiczną, na przykład kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem, poprawia jego strukturę oraz pojemność wodną.
Warto sprawdzić odczyn pH gleby i dostosować go do wymagań wybranego gatunku drzewa. Większość drzew owocowych najlepiej rozwija się w podłożu o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, w przedziale pH od sześciu do sześciu i pół. Zakwaszenie gleby wymaga wapnowania, które należy wykonać jesienią poprzedniego roku przed sadzeniem.
- Głębokie spulchnienie gleby na głębokość dwóch szpadli dla ułatwienia wzrostu korzeni.
- Wymieszanie gleby rodzimej z kompostem lub przekompostowanym obornikiem.
- Regulacja odczynu pH podłoża do optymalnego poziomu przed umieszczeniem roślin.
Nie wolno stosować świeżego obornika bezpośrednio pod korzenie sadzonego drzewka owocowego. Świeża materia organiczna może prowadzić do poparzenia delikatnych korzeni włośnikowych oraz rozwoju chorób grzybowych. Nawozy mineralne azotowe należy stosować wyłącznie wiosną, unikając ich podawania podczas jesiennego terminu sadzenia sadzonek.
Przygotowanie korzeni i pędów do sadzenia
Każda sadzonka drzewka owocowego wymaga dokładnego przeglądu i przygotowania przed umieszczeniem w ziemi. Zabieg ten ma na celu pobudzenie rośliny do regeneracji oraz wyeliminowanie potencjalnych źródeł infekcji patogenami. Wszystkie uszkodzone, połamane lub zmienione chorobowo korzenie należy odciąć ostrym sekatorem do zdrowej, białej tkanki.
Zbyt długie korzenie warto skrócić do długości około dwudziestu centymetrów, co ułatwia ich prawidłowe ułożenie w dołku. Cięcie stymuluje wytwarzanie nowych odgałęzień bocznych i intensyfikuje pobieranie składników odżywczych. Przesuszone korzenie należy zanurzyć w wodzie na kilka godzin przed planowanym zabiegiem wsadzenia do gruntu.
- Przegląd sanitarny i usunięcie zniszczonych elementów układu korzeniowego.
- Skrócenie zbyt długich korzeni w celu stymulacji rozkrzewiania korzeniowego.
- Zabieg moczenia korzeni w wodzie lub papce z gliny i wody przed sadzeniem.
Dobrą praktyką sadowniczą jest moczenie korzeni w zawiesinie z gliny, wody oraz dodatku biostymulatorów lub środków grzybobójczych. Taka powłoka chroni wysuszone tkanki przed utratą wilgoci w trakcie sadzenia i poprawia przyleganie cząsteczek gleby. Przygotowane w ten sposób sadzonki charakteryzują się znacznie wyższą dynamiką przyjęć w nowym miejscu.
Prawidłowa technika i głębokość sadzenia
Średnica dołka pod drzewko powinna być dwukrotnie większa od średnicy rozpostartego systemu korzeniowego. Dno dołka należy spulchnić, a na spodzie usypać kopczyk z żyznej gleby wymieszanej z kompostem. Korzenie drzewka rozkłada się równomiernie na kopczyku, dbając o to, aby nie były zawinięte do góry ani połamane.
Kluczowym elementem techniki jest zachowanie odpowiedniej głębokości sadzenia rośliny w gruncie. Miejsce okulizacji, czyli charakterystyczne zgrubienie na pniu, musi znajdować się co najmniej pięć do dziesięciu centymetrów nad poziomem ziemi. Zbyt głębokie posadzenie prowadzi do zakorzenienia się odmiany szlachetnej i utraty właściwości podkładki.
- Usypanie stożka z żyznej ziemi na dnie wykopanego dołka.
- Swobodne rozłożenie korzeni bez zaginania ich końcówek do góry.
- Poziom okulizacji umieszczony stabilnie nad powierzchnią podłoża.
Zasypując dołek, należy delikatnie potrząsać drzewkiem, aby ziemia dokładnie wypełniła przestrzenie między korzeniami. Następnie grunt wokół pnia udeptuje się wyważonym ciężarem ciała, tworząc niewielkie wgłębienie ułatwiające zatrzymywanie wody. Po posadzeniu drzewko warto przywiązać do stabilnego palika chroniącego przed wiatrem.
Nawadnianie i ściółkowanie po posadzeniu
Obfite podlanie drzewka bezpośrednio po posadzeniu jest zabiegiem absolutnie obowiązkowym, niezależnie od panującej pogody. Woda nie tylko dostarcza wilgoci, ale przede wszystkim zamula glebę, usuwając pęcherzyki powietrza wokół korzeni. Do podlania jednego drzewka należy użyć od dziesięciu do dwudziestu litrów wody wlewanej stopniowo.
Wokół pnia drzewka warto uformować z ziemi tak zwaną misę dołykową, która zapobiega spływaniu wody na boki. Misa ta skupia opady deszczu oraz wodę z konewki bezpośrednio w strefie korzeniowej rośliny. Zabieg ten jest szczególnie ważny podczas wiosennych i letnich nasadzeń, gdy parowanie wody jest intensywne.
- Jednorazowe wlanie dużej ilości wody w celu zamulenia gleby wokół korzeni.
- Utworzenie misy ziemnej zatrzymującej wodę opadową i podlewaną.
- Zastosowanie ściółki organicznej ograniczającej parowanie i wzrost chwastów.
Kolejnym etapem jest wyłożenie warstwy ściółki organicznej, na przykład przekompostowanej kory, zrębków drewnianych lub dojrzałego kompostu. Ściółkowanie ogranicza parowanie wody z gleby, hamuje rozwój chwastów konkurujących o składniki pokarmowe oraz utrzymuje stabilną temperaturę podłoża. Warstwa ściółki powinna mieć grubość około pięciu centymetrów.
Ochrona młodych drzewek przed mrozem i szkodnikami
Młode drzewka sadzone jesienią wymagają starannego zabezpieczenia przed niskimi temperaturami zimy. Najważniejszym zabiegiem jest usypanie wokół pnia kopczyka z ziemi o wysokości około trzydziestu centymetrów. Kopczyk chroni wrażliwy system korzeniowy oraz miejsce szczepienia przed ujemnymi temperaturami i wysuszającym wiatrem.
Pnie młodych drzewek warto osłonić specjalnymi osłonkami sadowniczymi, matami słomianymi lub włókniną. Ochrona ta zabezpiecza korę przed gryzoniami, zającami i sarnami, które zimą poszukują pożywienia w ogrodach. Osłonki zapobiegają również powstawaniu ran zgorzelinowych wynikających z dużych wahań temperatur między dniem a nocą.
- Usypanie ziemnego kopczyka ochronnego u podstawy pnia sadzonki.
- Założenie osłonek plastikowych lub palików chroniących przed dzikimi zwierzętami.
- Bielenie pni wapnem pod koniec grudnia w celu ochrony przed spękaniami kory.
Nie należy owijać drzewek folią ani innymi materiałami nieprzepuszczającymi powietrza, które powodują zaparzanie tkanek. Wiosną, po ustąpieniu groźnych przymrozków, kopczyki należy ostrożnie rozgarnąć, aby ułatwić nagrzewanie się gleby. Szybkie usunięcie osłon chroni pąki przed zbyt wczesnym i niekontrolowanym rozwojem.
Cięcie formujące bezpośrednio po posadzeniu
Cięcie po posadzeniu jest kluczowym zabiegiem przywracającym równowagę między zredukowanym korzeniem a nadziemną częścią rośliny. Drzewka sadzone jesienią tnie się najbliższej wiosny, zanim ruszą pąki, zazwyczaj na przełomie marca i kwietnia. Sadzonki sadzone wiosną przycina się natychmiast po zabiegu wysadzenia do gruntu.
Zabieg ten polega na skróceniu przewodnika oraz pędów bocznych w celu uformowania prawidłowej korony. Jeśli drzewko jest pojedynczym pędem bez odgałęzień, tak zwaną okantówką, przycina się je na wysokości około osiemdziesięciu centymetrów. Stymuluje to wybijanie pąków znajdujących się poniżej miejsca cięcia i formowanie pierwszych konarów.
- Skrócenie pędu głównego o jedną trzecią jego dotychczasowej długości.
- Usunięcie pędów rosnących pod kątem ostrym oraz położonych zbyt nisko.
- Wykonanie cięcia wiosną dla nasadzeń jesiennych oraz bezpośrednio po sadzeniu wiosennym.
Brak cięcia po posadzeniu prowadzi do osłabienia przyjęcia się drzewka i nieprawidłowego pokroju korony. Uszkodzone korzenie nie są w stanie dostarczyć wystarczającej ilości wody do pełnej liczby pąków. Prawidłowe przycięcie gwarantuje silny przyrost nowych pędów w pierwszym sezonie i ułatwia późniejsze pielęgnowanie drzewa.
Najczęstsze błędy podczas sadzenia drzewek owocowych
Jednym z najczęściej popełnianych błędów jest zbyt głębokie posadzenie drzewka w glebie. Zatopienie miejsca szczepienia pod ziemią powoduje wytworzenie korzeni przez odmianę szlachetną i utratę cech karłowatości dostarczanych przez podkładkę. Z kolei zbyt płytkie posadzenie naraża korzenie na wysychanie i przemarzanie w zimie.
Innym poważnym błędem jest niedostateczne podlanie sadzonki lub brak ugniatania gleby wokół korzeni. Pozostawienie pustek powietrznych w dołku uniemożliwia korzeniom pobieranie wody i składników mineralnych, co prowadzi do ich zamierania. Równie groźne jest podawanie nawozów mineralnych bezpośrednio pod korzenie w trakcie sadzenia.
- Zbyt głębokie umieszczenie rośliny i zasypanie miejsca szczepienia.
- Brak przycięcia pędów nadziemnych równoważącego uszkodzenia układu korzeniowego.
- Stosowanie świeżego nawozu lub nieprzekompostowanego obornika na dno dołka.
Częstym uchybieniem jest także pozostawienie korzeni bez ochrony przed wiatrem i słońcem w trakcie prac. Nawet kilkanaście minut ekspozycji odsłoniętych korzeni włośnikowych może spowodować ich nieodwracalne przesuszenie. Ponadto brak stabilnego palikowania prowadzi do wyrywania młodych korzeni przez porywy wiatru ruchomą sadzonką.
Kalendarz prac sadowniczych dla poszczególnych gatunków
Planowanie nasadzeń wymaga znajomości indywidualnych wymagań termicznych poszczególnych gatunków owocowych. Październik i listopad to idealny czas na sadzenie jabłoni, grusz, śliw, porzeczek oraz agrestu w większości rejonów kraju. Wiosna, od marca do kwietnia, zarezerwowana jest dla brzoskwiń, moreli, czereśni, wisien oraz orzechów włoskich.
Gatunki jagodowe, takie jak borówka amerykańska czy jagoda kamczacka, najlepiej sadzić wczesną jesienią lub wiosną z pojemników. Borówki wymagają specjalnie przygotowanego, bardzo kwaśnego podłoża o pH w przedziale od trzy i pół do cztery i pół. Dostosowanie terminu i gleby do specyfiki gatunku decyduje o sukcesie uprawy.
- Październik - listopad: jabłoń, grusza, śliwa, leszczyna, agrest, porzeczka.
- Marzec - kwiecień: brzoskwinia, morela, czereśnia, wiśnia, orzech włoski, nektaryna.
- Cały sezon (kwiecień - październik): materiał doniczkowany wszystkich gatunków owocowych.
Przestrzeganie wymogów kalendarzowych pozwala uzyskać wysoki procent przyjęć oraz szybkie wchodzenie drzew w okres owocowania. Świadomy wybór optymalnego terminu ogranicza potrzebę stosowania intensywnych zabiegów ratunkowych i nawozowych w pierwszych latach uprawy. Prawidłowo posadzone drzewko owocowe staje się trwałym i wydajnym elementem każdego ogrodu.